To było w pierwszej klasie gimnazjum. Zaczął się rok szkolny, jeszcze nie zdążyliśmy dobrze poznać kolegów i szkoły, gdy na korytarzu podszedł do mnie o rok starszy uczeń i rzucił: „E! Chcesz jakieś palenie?”

Mam siedemnaście lat. Pochodzę z tak zwanego dobrego domu, moi rodzice kochają się i jak sięgam pamięcią zawsze bardzo dbali o to, aby nigdy niczego mi nie brakowało ani w sferze duchowej, ani materialnej…
Skończyłam szkołę podstawową z bardzo dobrymi wynikami  i choć mi na tym nie zależało, to za namową rodziców,  poszłam do najlepszego liceum w województwie.
Już w  pierwszej klasie zaczęłam interesować się narkotykami.

Długo dojrzewałam do podjęcia tej decyzji. Właściwie to od chwili, kiedy sięgnęłam po pierwszego papierosa, wiedziałam, że to nic dobrego. A potem po wypaleniu kolejnego, obiecywałam sobie, że to będzie już ostatni. I nie zauważyłam jak z dymkiem poszło dziesięć lat i mnóstwo pieniędzy. Ale kiedy mój synek przytulił się do mnie i powiedział: „Mamusiu, ale ty śmierdzisz!” Zawzięłam się. Postanowiłam spróbować.